Toespraken\ Wijd je leven aan dienst aan de samenleving

Wijd je leven aan dienst aan de samenleving

 

Goddelijke toespraak, gehouden door Bhagavan Sri Sathya Sai Baba

tijdens de 78ste verjaardagviering op 23 november 2004, te Prasanthi Nilayam

 

Al het onderwijs dat je hebt genoten,

je gezaghebbende positie in de wereld,

al je liefdadigheid en dienstbaarheid

hebben weinig waarde zonder de vier waarden

sathya, dharma, prema en santhi

(waarheid, rechtschapenheid, liefde en vrede)

                                                                                                                            (Telugu dichtregel)

 

Belichamingen van liefde,

Jullie zijn allemaal het doel vergeten waarvoor jullie op deze wereld gekomen zijn. Waar je ook bent, je moet je drie vragen stellen. Dat zijn: Waar zijn we vandaan gekomen? Waar zijn we nu? Wat is het doel waarvoor we hier gekomen zijn?

Stel dat je een brief op de post doet. Dan moet er zowel een adres als een afzender op staan. Als je dat niet doet, waar gaat die envelop dan naar toe? Naar de afdeling Onbestelbare Stukken. Vergelijk dat met jouw bestaan op de wereld: als je niet weet niet waar je vandaan komt en waar je naartoe gaat. Je kunt je voorstellen wat er met zo iemand gebeurt. Je moet daarom voor jezelf een antwoord vinden op minstens één van de drie vragen. Anders dient dit leven nergens toe.

 

Ik zal je een kort verhaaltje vertellen. De zakenlieden in de delta van het oostelijke en westelijke Godavari district in Andhra Pradesh steken de rivier per boot over. Op een keer was een zakenman per boot op reis. Behalve de schipper en hijzelf was er niemand aan boord. Meestal vinden de mensen het wel leuk om onderweg een praatje te maken omdat dit de reis minder saai maakt. Dus om de tocht te veraangenamen begon hij een gesprek met de schipper. Hij vroeg hem: “Heeft u misschien een krant?” Daarop antwoordde deze: “Meneer, ik kan niet lezen of schrijven, dus een krant heb ik niet.” De reactie van de zakenman was: “Wat jammer! Als je niet kunt lezen en schrijven, dan stroomt een kwart van je leven zomaar met de Ganges weg.” De schipper vond het zelf ook ontzettend jammer en hij zei maar niets meer. Na een paar minuten vroeg de zakenman: “Bent u op de hoogte van de huidige goud- en zilverprijzen in Bombay?” De schipper antwoordde: “Meneer, ik ben niet bekend met de goudmarkt, dus van de prijzen in Bombay weet ik niets af.” Waarop de zakenman zei: “Als je van de goudhandel niets afweet, stroomt je halve leven met het Gangeswater weg.”

Toen de zakenman het polshorloge van de schipper zag, informeerde hij hoe laat het was. Hoewel de arme schipper een polshorloge droeg, kon hij geen klok kijken. De zakenman informeerde weer: “Maar waarom draagt u dan een horloge?” De schipper antwoordde: “Ach, ik kan dan wel geen klok kijken, maar het staat het toch goed om een horloge te dragen. Iedereen heeft er tegenwoordig eentje. Daarom dus.” Het commentaar van de zakenman hierop was: “Als je, hoewel je een horloge hebt, niet kunt zeggen hoe laat het is, dan gaat driekwart van je leven met het Gangeswater mee.”

Ondertussen was er een storm opgestoken die de golven in de rivier hoog opzweepte. Het bootje werd hard heen en weer geslingerd en het werd een erg onrustige tocht. De schipper vroeg toen aan de zakenman: “Meneer, kunt u zwemmen?” waarop de zakenman riep: “Helaas, zwemmen kan ik niet.” Nu was het de beurt aan de schipper om commentaar te leveren. “Dan stroomt dadelijk uw hele leven met het Gangeswater weg.”

 

Tegenwoordig zitten we allemaal in hetzelfde schuitje en we worden heen en weer geslingerd op de golven van deze wereld. Maar helaas doen we niet ons best om erachter te komen waarom we hier zijn, wat we op deze wereld moeten leren, waar we heen moeten. En als we dat dan weten, waarom we daar heen zouden willen. Als we dat allemaal niet weten, gaat ons hele leven met de Ganges mee. Daarom moeten we allereerst antwoorden zoeken op vragen als: Waar zijn we vandaan gekomen? Wat zouden we moeten weten? En: waar gaan we hierna naartoe? Als we het antwoord op minstens één van deze vragen niet weten, dan heeft onze levensreis geen zin. Alleen als we de ‘afzender’, het ‘adres’ en de ‘huidige verblijfplaats’ kennen, is ons leven vol betekenis en geheiligd.

 

Dr. Michael Goldstein (voorzitter van de Prasanthi Raad en een toegewijdevan Swami) en zijn vrouw zijn vaak in Puttaparthi geweest. Toen ik op een dag de school voor Hoger Onderwijs ging bezoeken, kwam hij naar me toe en vroeg: “Swami, als u het goed vindt, ga ik met u mee naar de school.” Ik zei dat het goed was als hij meeging. Toen we in de auto zaten, vroeg ik hem: “Wat is uw programma?” Hij antwoordde: ”Swami, ik aanvaard later op de dag vandaag de terugreis naar huis.” Daarop adviseerde ik hem om die dag niet te vertrekken. Hij zei weer: “Swami, ik ga dan wel vandaag weg, maar morgen vertrekt mijn vliegtuig vanuit Bombay pas”, waarop ik met beslistheid antwoordde: “Praat er niet meer over. Als ik zeg: ‘niet gaan’, dan is dat definitief. Goldstein kon niet weten dat zijn leven ernstig gevaar zou lopen als hij die dag op reis zou gaan. Tenslotte zei ik tegen hem: “O.K., je kunt gaan, als je wilt.” Hij ging naar zijn kamer en pakte zijn bagage in voor de vlucht naar Bombay. Vervolgens stapte hij op het vliegtuig naar de Verenigde Staten. Al spoedig nadat het vliegtuig vertrokken was, drong het tot de passagiers door dat er kapers in het toestel aanwezig waren. De hele sfeer werd enorm gespannen. Er stonden twee kapers bij de toegangsdeur en twee andere liepen rond, waarbij zij geladen geweren op de passagiers richtten. Op dat moment realiseerde Goldstein zich waarom Swami niet had gewild dat hij de vlucht van die dag zou nemen. Goldstein kon niets uitrichten en bad tot Swami, zijn enige toevlucht. Ook zijn vrouw was een devotee van Swami en zij begon zachtjes Swami’s naam te reciteren: “Sai Ram, Sai Ram, Sai Ram.” Toen het toestel hoogte won, begonnen de kapers op een aantal passagiers te schieten. De mensen waren verstijfd van angst en wisten niet wat ze doen moesten. Toen de kapers het vuur openden, lagen er overal lijken. Goldstein en zijn vrouw zaten in het voorste gedeelte van het vliegtuig. De kapers schoten mensen om hen heen neer en de Goldsteins dachten dat zij weldra aan de beurt zouden zijn. Goldstein vertelde zijn vrouw toen: “Swami heeft me de raad gegeven om vandaag niet op reis te gaan, maar ik heb daar niet goed naar geluisterd. Daarom zitten we nu in deze situatie.”

Ondertussen had één van de kapers het echtpaar in het vizier. Mevrouw Goldstein had echter alsmaar Swami’s naam herhaald en dacht nergens anders aan. Swami’s naam deed wonderen en zij werd gespaard. Vervolgens stond Goldstein op en ging bij de deur van het toestel staan. De kapers zagen hem niet, hoewel hij toch bepaald fors van postuur is. Zo werd zijn leven door Swami’s genade gespaard. Ze zijn nog lang als gijzelaars aan boord van het vliegtuig gehouden, zonder voedsel, water en slaap. Ze waren er erg gedeprimeerd van. Mevrouw Goldstein is zeer aan Swami toegewijd. Meestal hebben vrouwen meer toewijding dan mannen. Niet dat mannen geen toewijding hebben, maar ze laten het naar buiten toe minder blijken. Goldstein’s vrouw adviseerde hem: “Maak je geen zorgen, denk aan Swami.” Toen begonnen de kapers nog meer mannen, vrouwen en kinderen genadeloos dood te schieten. De Goldsteins echter, baden voortdurend in stilte tot Swami: “Sai Ram, Sai Ram, Sai Ram” en deden hun ogen dicht. Ondertussen was de munitie in de geweren van de kapers opgeraakt. De kapers zijn uiteindelijk door de politie ingerekend. De Goldsteins werden vrijgelaten en aan boord gebracht van een ander vliegtuig met bestemming de Verenigde Staten. De beproeving die ze mee hadden moeten maken, bleef hen echter achtervolgen. Na een paar dagen werden ze door de politie over het voorval ondervraagd. Goldstein kreeg enige compensatie aangeboden, maar hij wilde het niet hebben. Twee, drie maanden later kwam Goldstein weer naar Puttaparthi en verkreeg Swami’s darshan. Na wat hij had meegemaakt besefte hij nu dat hij onder geen enkele omstandigheid iets te vrezen had als hij namasmarana deed (Gods naam aanroepen). Na Swami’s darshan herwon hij zijn kalmte. Van toen af aan liet hij het altijd aan de wil van de Heer over als Swami ernaar informeerde wanneer hij dacht terug te reizen. Hij besefte dat het beter was om dat aan Swami over te laten. Van toen af aan kreeg Goldstein een onwankelbaar vertrouwen in wat Swami zegt en heeft hij hem met kracht gesteund.

 

De mensen beseffen tegenwoordig niet waar zij vandaan zijn gekomen en waarheen ze op weg zijn. Pas als mensen dergelijke ervaringen achter de rug hebben, realiseren zij zich de kracht van geloof en vertrouwen. Zij zijn op de wereld gekomen en brengen hun tijd hier door. Als iemand vraagt hoe zij hun tijd hier besteden, dan antwoorden ze dat ze op de wereld zijn gekomen om lekker te eten en te slapen. Men dient echter te begrijpen dat een mens niet op deze wereld is gekomen om alleen maar te eten en te drinken. Adi Sankara heeft hetzelfde gezegd in zijn beroemde Bhaja Govindam lied:

 

Bhaja Govindam, bhaja Govindam

Govindam bhaja moodha mathe

Samprapthe sannihithe kale

Nahi nahi rakshati dukrun karane

 

(O dwaas, bezing de naam van Govinda.

De grammaticaregels zullen je niet te hulp komen als je einde nadert.)

 

Als aan mensen wordt gevraagd waarom ze als mens geboren zijn, zullen de meesten antwoorden dat het voor khana (voedsel) was, voor peena (drinken), voor sona (slaap) en marna (dood). Dit is een totaal verkeerde opvatting. Er zijn verschillende dingen die men in het leven moet bereiken. Het doel van een geboorte als mens is niet: eten, drinken en vrolijk zijn; zelfs niet het volgen van onderwijs. Het doel van een geboorte als mens is iets totaal anders, en de mensen zijn het vergeten. Je moet je leven vervullen en je geboorte heiligen. Het lichaam komt, groeit en sterft en het zal tenslotte uiteenvallen. Voordat het lichaam sterft moet een mens het doel vervullen waarvoor hij op de wereld gekomen is.

 

Belichamingen van liefde,

Op de levensreis zal er tegenspoed zijn en beproevingen. Men dient de kracht te vinden om die dapper tegemoet te treden. Dat is de kracht van spiritualiteit. Men moet zijn zelfvertrouwen niet verliezen en het niet opgeven. Op deze bhavasagara (levenszee) zullen er natuurlijk wel eens woeste golven zijn die je boot heftig op en neer laten zwalken.

 

Punarapi jananam punarapi maranam

Punarapi janani jathare sayanam

Iha samsare bahu dustare

Kripayapare pahi murare

 

(O Heer, ik zit gevangen in deze cyclus van geboorte en dood. Steeds maar weer maak ik de bezoeking van het verblijf in de moederschoot mee. Het is heel moeilijk om deze oceaan van het aardse leven over te steken. Neem me alstublieft mee over deze oceaan en schenk mij bevrijding.)

 

Het doel van een geboorte als mens is om niet steeds weer uit de moederschoot geboren te worden, een doelloos leven te leiden en daarna deze wereld te verlaten. Er is een specifiek doel waarvoor iemand op deze wereld wordt geboren. Daarom moet men zich dat doel realiseren en zijn leven heiligen. Onze opleiding, ons werk en het geld dat we verdienen, het moet allemaal zinnig zijn. De leerlingen en studenten van tegenwoordig volgen onderwijs om later hun brood te kunnen verdienen. Zij behalen diploma’s met als enig doel: geld verdienen. Wat er is zo geweldig aan de moeite die men doet om zijn buikje te vullen? Zelfs honden en vossen vullen hun maag. Misschien hebben jullie in een circus wel eens gezien dat zelfs apen kunstjes hebben geleerd. Jullie, die als mensen zijn geboren, moeten je niet als honden, vossen en apen gedragen. Als je dat doet, wat is dan het nut van je opleiding? De opleiding die je geniet moet op de juiste wijze worden gebruikt. Alleen dan krijgt die betekenis en ontleent je persoonlijkheid er kracht aan. Het doel van je leven is niet alleen maar scholing, opleiding en diploma’s. Natuurlijk mag je studeren, maar het is niet voldoende als je slechts studeert voor het behalen van diploma’s.

 

Kun je alle mensen die kunnen lezen en schrijven, ontwikkeld noemen?

Kan iemand ontwikkeld worden genoemd, alleen maar omdat hij diploma’s heeft behaald?

Kun je het wel ‘ontwikkeling’ noemen als het geen deugden met zich brengt?

(Telugu gedicht)

 

Alleen als je onderwijs voor het leven en voor levensonderhoud als doel voor ogen houdt, zal je ontwikkeling betekenis hebben. Daarom moet ieder mens het doel van het leven goed voor ogen houden. Welk nut heeft het als je triomfantelijk denkt: “Ik heb toch maar mooi verschillende diploma’s behaald.” Met je opleiding moet je juiste dingen doen. Alleen een mens heeft de mogelijkheid zich het doel van zijn leven te realiseren. Als iemand heel tevreden denkt: “Ik ben geboren, ik ben een ontwikkeld mens, ik heb geld verdiend, ik heb voldoende op de bank staan, ik heb mijn kinderen kunnen laten studeren en hen zelfs voor verdere studies naar het buitenland gestuurd”, dan is dat niet het enige doel van het leven. Je moet nooit vergeten met welke bedoeling je op deze wereld bent geboren. Helaas zijn jullie tegenwoordig de bedoeling van jullie leven vergeten en houden jullie je met nutteloze dingen bezig. Zo lang je leeft, dien je vrede te ervaren, tot je laatste ademtocht. Werkelijk en eeuwig geluk, dat moet je bereiken.

 

Mahatma Gandhi ging naar Londen en werd met de titel Bar-at-law geëerd. Hij wenste zijn leven vervuld te zien door zijn opleiding te gebruiken bij dienstbaarheid aan de samenleving.

Daarom werd hij, na terugkeer, lid van het Indiase Nationale Congres. Hij heeft zijn hele leven opgeofferd voor het bereiken van onafhankelijkheid van het land. Hij is toen begonnen met het dragen van niet meer dan een eenvoudige dhoti en een lap stof om zijn bovenlichaam te bedekken. Bij de vrijheidsstrijd vielen hem allerlei moeilijkheden in de Noord-Indiase deelstaten ten deel. In Lucknow werd hij door de politie met een lathis (stok) geslagen. Ondanks het ondergaan van zoveel moeilijkheden en fysieke mishandeling door de politie gaf hij zijn voornemen echter niet op om onafhankelijkheid voor het land te bereiken. Hij deed juridisch werk, maar zelfs toen verliep zijn leven niet gladjes. Hij werd namens het Indiase Nationale Congres lid van de Onafhankelijkheidsbeweging en onderging ernstige mishandeling door de Britten. Toch gaf hij de moed niet op. Zijn vrouw, Kasturba, was een edelmoedige vrouw. Zij diende haar man altijd met grote toewijding, zelfs toen hij in de gevangenis zat. Tegelijkertijd hield ze zich ook bezig met dienstbetoon aan het land. Alleen haar geest van dienstbaarheid heeft haar steeds beschermd. In de tijd dat ze zich met de Onafhankelijkheidsbeweging bezighielden kwam het wel voor dat de echtelieden noodgedwongen van elkaar gescheiden leefden. Maar Kasturba troostte zich met de gedachte dat het, wat er ook gebeurde, slechts voor haar bestwil was. Dus mensen die anderen met een edelmoedig hart dienen, zien altijd alleen maar goeds. Eindelijk verkreeg het land zijn onafhankelijkheid en Jawaharlal Nehru werd de eerste minister-president.

 

Subhash Chandra Bose was ook zo’n groot leider in de onafhankelijkheidsstrijd die een goed hart had en zeer vaderlandslievend was. Alleen door de inspanningen van zulke opofferingsgezinde mensen kon het land zijn onafhankelijkheid verkrijgen. Louter swatantrya (onafhankelijkheid) is echter niet onze enige wens. We moeten swarajya bereiken. Dat is geweldig. Swatantrya is een tijdelijk verschijnsel; het betekent: vrij van buitenlandse overheersing. Swarajya heeft met het hart te maken en wordt door het hart bereikt.

 

Geliefde studenten,

Je moet bereid zijn zelfs je leven voor je land te geven. Jij bent het lichaam niet. Het lichaam is slechts een instrument en een middel om iets hogers en edelmoedigers te bereiken. Het lichaam moet dienen om deze doelen te bereiken. Het lichaam is als een kledingstuk dat we aan hebben. Op zekere dag zal dat kledingstuk oud en versleten zijn. Maar tot die tijd dient het lichaam goed te worden onderhouden. Slechts door offers kan men Yoga bereiken. Dat is wat de Veda verkondigt: “Na karmana na prajaya dhanena thyagenaike amrutatthwamanasu” (onsterfelijkheid wordt niet bereikt door wat men doet, door nageslacht of door rijkdom; het wordt slechts door offers bereikt.) We zijn als mensen geboren en we moeten ons leven wijden aan de dienst aan God en God nooit vergeten. Als je dat doet, zul je van fysieke kwalen geen hinder ondervinden.

 

Er is een voorbeeldje dat ik jullie graag wil vertellen. Toen ik een poosje geleden in Bangalore was, heeft dit lichaam een val in de badkamer meegemaakt. Er waren twee studenten, Satyajit en Achintya, die mij waar nodig bijstonden. Zij hebben mij heel goed gediend. Ik zei tegen de artsen: “Ik heb geen lichaamsgehechtheid. U mag een operatie op dit lichaam uitvoeren, maar ik heb daar niets mee te maken. Ik ben het lichaam niet. Zolang het lichaam er is, moet ik mijn werk doen.” De dokters wilden een zwachtel aanbrengen, maar daar stemde ik niet in toe. Ze adviseerden me een operatie te ondergaan, opdat de fractuur in mijn heup snel zou herstellen. Ik heb toen dit lichaam in handen van de dokters overgegeven en hen laten doen wat zij nodig achtten. Ik ben daarna blijven lopen en dat doe ik nog. Ik heb geen pijn en lijd niet. Veel devotees zijn bang dat ik met grote moeite loop en misschien wel hevige pijn lijd. Ik wil nog eens duidelijk stellen dat ik geen pijn heb en niet lijd. Tot de dag van vandaag heb ik totaal geen pijn gehad. Als je aldus je dehabhimana opoffert, kun je alles in het leven bereiken. Wat ik ook doe, ik vertel hetzelfde. Men moet doen wat men zegt en zeggen wat men doet. Dat wordt er bedoeld met:

 

Manasyekam vachasyekam karmanyekam mahatmanam

Manasyanyath vachasyanyath karmanyanyath duratmanam

(Zij wier gedachten, woorden en daden volkomen met elkaar in harmonie zijn, zijn edelmoedige mensen. Degenen bij wie deze harmonie ontbreekt, deugen niet.)

 

Dat is de ware manavatva (menselijke aard). Ik kan staan zo lang als ik wil, voor onbeperkte tijd, hoewel de doktoren het me afraden. Ook nu heb ik al een hele poos gestaan, en ik lijd er helemaal niet onder. Ik neem geen tabletje in, niets. Ik maak geen gebruik van zwachtels. Het is Atmabhava en Atmabhava alleen. Door mijn daden stel ik mij ten voorbeeld.

 

Geliefde studenten,

Het lichaam kan aan allerlei pijnen worden blootgesteld, maar het is vergankelijk als een luchtbel op het water. De geest is als een dolle aap. Daarom moeten we het lichaam niet volgen en de geest ook niet. Wij moeten onze antharatma (geweten) volgen. Wij moeten Atmabhimana ontwikkelen. Als Atmabhimana is ontwikkeld, kan geen pijn ons deren. Uitsluitend om jullie over deze Atmabhimana te onderrichten onderga ik deze moeilijkheden. Ik voel totaal geen pijn, werkelijk niet. Ik onderdruk die niet. Feitelijk weet ik of voel ik niet wat pijn is. Wij moeten de moeilijkheden moedig tegemoet treden. Slechts om jullie standvastigheid en moed te leren, heb ik deze pijn op me genomen. Volgen jullie mijn ideaal. Hecht nooit belang aan het lijden van het lichaam. Geef dehabhimana op en laat het lichaam aan goed werk deelnemen. Gebruik het lichaam voor dienst aan God. Ons lichaam is een geschenk van God. Voor welk doel heeft God ons dit lichaam gegeven? Alleen om het toe te wijden aan dienst aan de Heer.

 

Belichamingen van liefde,

Het lichaam is je gegeven voor het verrichten van heilige karma’s (daden). Veel mensen vragen zich af hoe het komt dat Swami zich niet moe voelt, gezien wat hij allemaal lichamelijk doormaakt. Vooral vrouwen hebben tekenen van verzwakking snel in de gaten. Ik wil eenieder ervan verzekeren dat mijn lichaamsgewicht op peil blijft en dat mijn algemene gezondheidstoestand goed blijft. Ik ben niet aangekomen noch verzwakt. Ik kan snel lopen, maar ik zie er van af, alleen om de dokters tevreden te stellen. De dokters benadrukken steeds dat ik langzaam moet lopen. Zij geven me de raad: “Swami, loopt u alstublieft niet snel en houd altijd twee studenten in de buurt om u te helpen.” Alleen om hen een plezier te doen en tevreden te stellen houd ik deze twee studenten bij me in de buurt, en dat vinden ze geen enkel bezwaar. Beide jongens, Arun en Prusty, houden zich daarnaast trouwens ook gewoon met hun dagelijks werk bezig. Als ik Prusty roep, komt hij onmiddellijk aangerend. Ik vraag hem bijvoorbeeld om een glas water, en drink dat dan op. Zo letten deze jongens er steeds op of ik iets nodig heb. Zij dienen mij met grote toewijding en liefde. Ik bezorg niemand last.

 

Belichamingen van liefde,

Vandaag vieren jullie Swami’s verjaardag. Eigenlijk is het het lichaam dat een geboortedatum heeft. Dit lichaam is al ruim 78 jaar oud. Maar zie ik er uit als een 78 jaar oude man? Nee. Niet alleen nu, maar ook als ik 80 of 90 jaar oud zal zijn, zal ik er net zo uit zien als nu. Ik zal nooit van iemand afhankelijk zijn. Mijn ogen en gebit zijn in perfecte conditie. Gewoonlijk is iemand van 78 jaar zijn tanden kwijt, krijgt last van staar en zijn huid is rimpelig, maar ik heb helemaal geen rimpels. Die zal ik ook niet krijgen. Eigenlijk word ik niet bejaard. Zo’n moed en zelfvertrouwen moeten jullie ook cultiveren. Je zult je beslist goed voelen. Niet alleen ik, jullie allen zouden in goede gezondheid moeten verkeren. Maar jullie bederven je gezondheid. Jullie gebruiken je lichamelijke kracht op zo vele manieren verkeerd. Als je je lichaam op de juiste manier gebruikt, kun je het met Swami’s genade een heel eind brengen. Je kunt heel veel mensen van dienst zijn in een gezond lichaam en met een gezonde geest. Daartoe moet je je lichaam gezond houden om anderen te dienen, niet om er mee te pronken. Ook voor mij geldt dat ik dit lichaam nodig heb om anderen te dienen. Bij mijn dienst aan de mensheid ben ik tot alles bereid, zelfs mijn leven wil ik ervoor opofferen. Zo moeten jullie ook altijd klaarstaan om anderen te dienen. Heb nooit ten onrechte het idee dat het lichaam zo vreselijk belangrijk is, maar verkwist je lichamelijke kracht ook niet. Maak een goed gebruik van je fysieke lichaam. Zorg ook dat je mentaal sterk blijft. Studeer goed en heilig je leven door dienstbaarheid aan de mensheid. Wees altijd bereid om elke situatie in het leven moedig onder ogen te zien. Dat is de ware natuur van de mens. Waneer je diensten ook nodig zijn, ga er direct op in en zeg: “Ik sta klaar.” Ontwikkel een dergelijke moed en vertrouwen en stel dat ideaal ten voorbeeld aan de wereld.

 

Dit lichaam is een vat vol ongerechtigheid en vatbaar voor ziekten;

het is van tijd tot tijd aan veranderingen onderhevig.

Het kan de oceaan van samsara niet oversteken.

Het is niets anders dan wat beenderen.

O geest, laat je niet misleiden door het idee dat het lichaam blijvend is.

Zoek in plaats daarvan je toevlucht bij de lotusvoeten.

(Telugu gedicht)

 

Zoek je heil bij de lotusvoeten van de Heer. Hecht geen belang aan kwalen of ongemak aan het fysieke lichaam. Dien je land zoveel als je kunt. Maak van elke gelegenheid, hoe gering ook, gebruik om het land en de samenleving te dienen. Zelfs een klein beetje hulp aan een oude vrouw die je ergens mocht tegenkomen is dienstbaarheid. Denk nooit: “Wat heb ik eraan om deze vrouw te helpen?” Er schuilt grote verdienste in zelfs een zeer geringe dienstverlening. Ga daarom door met dienen. Er is geen grotere sadhana dan dienst aan medemensen. Seva bina nirvan nahi (er is geen verlossing zonder dienstbaarheid.) En mocht je ongemak ondervinden terwijl je anderen dient, dan moet je daar niet om geven.

 

Ik ben niet van plan om mijn verjaardag op grote schaal te vieren. Mijn enige bedoeling is dat het lichaam in een behoorlijke conditie wordt gehouden en dat door middel van het lichaam anderen worden gediend. Je moet altijd bereid zijn je leven aan dienst aan de samenleving te wijden. Dat is ware dienstbaarheid.

 

(Swami besloot zijn toespraak met de bhajan “Hari bhajan bina sukha santhi nahin...”)

 

 

Bron: webpublicatie Sri Sathya Sai Books and Publications Trust, Prasanthi Nilayam.

Vertaald door de Stichting Sri Sathya Sai Baba - Nederland.