Toespraken\ Easwarammadag 2004 toespraak

Easwarammadag toespraak

Goddelijke toespraak, gehouden door Bhagavan Sri Sathya Sai Baba op 6 mei 2004 te Prasanthi Nilayam

"Als een mens uit zijn moeders buik tevoorschijn komt heeft hij geen bloemenslinger om zijn halsje hangen, noch parels of goud, een halssnoer met topazen, robijnen of andere kostbare edelstenen. Er is echter wel een andersoortige ketting om zijn nekje, een keten van consequenties van zijn goede en slechte daden in vorige levens, die Brahma, de Schepper, aaneenrijgt en hem omlegt op het moment van zijn geboorte.

Telugu gedicht

Belichamingen van Liefde,

Ieder mens heeft vier goeroes in de wereld. De Veda's zeggen: Mathrudevo bhava, Pithrudevo bhava, Archaryadevo bhava, Athithidevo bhava, hetgeen betekent: de moeder, de vader, de onderwijzer en de gast dienen als God te worden beschouwd. Van deze vier is de eerste en belangrijkste leraar de moeder. Er zijn verscheidene diepere betekenissen in wat de moeder de kinderen bijbrengt. Een wijs mens zal haar lessen nauwgezet in praktijk brengen. Moeder mag dan een gewoon iemand lijken, zoals ieder ander, maar als je goed kijkt naar wat ze je heeft bijgebracht, dan zul je tot het besef komen dat zij een grote goeroe (leraar) is. Maar degenen die zich niet op het spirituele pad bevinden, nemen het er niet zo nauw mee.

Op een keer kwam moeder Easwaramma met een grote kan water terug van de Chitravathi rivier. Een oude vrouw liep met haar op. Zij had ook water gehaald en kon het gewicht slechts met grote moeite dragen. Easwaramma vroeg haar: "Moedertje, valt het u zwaar om het water te dragen?" De oude vrouw transpireerde en had moeite om Easwaramma bij te houden. "Ja", zei ze, "die afstand is voor mij te groot om zo'n zware kan water te dragen. Maar ik heb geen kinderen om me erbij te helpen. Ik moet het dus elke dag zelf doen." Deze verdrietige woorden maakten indruk op Easwaramma en ze zijn haar altijd bijgebleven. Na nog enige tijd gelopen te hebben, zag ze een jongetje dat een leitje en een krijtje in zijn hand hield en een zware tas met boeken om zijn nek meedroeg. Hij kon er bijna niet mee vooruit komen, maar hij moest wel naar de school in Bukkapatnam. Easwaramma sprak de jongen aan en zei: "Wat moet je met dat leitje en het krijt? En waarom heb je zo'n grote stapel boeken bij je? Het jongetje antwoordde: "Ik heb dat allemaal bij me opdat ik kan noteren wat de onderwijzer vertelt." Easwaramma onthield deze voorvallen goed. Toen ze nog een eindje gelopen hadden, kwam ze een frêle vrouwtje tegen dat een baby op haar rug droeg. Ze was onderweg naar Bukkatpatnam. Easwaramma sprak ook deze vrouw aan en zei: "Je ziet er fragiel en zwak uit en dan moet je zo'n eind een kind op je rug dragen. Waarom moet je helemaal naar Bukkapatnam lopen?" De vrouw antwoordde: "Wat kan ik anders? Er is geen dokter in dit afgelegen dorp die mijn kind medicijnen kan geven. Hij heeft koorts met koude rillingen. Ik moet met hem naar het ziekenhuis in Bukkapatnam." Ook dit voorval vergat Easwaramma niet.

In een afgelegen dorpje, in de buurt van Kolkata, woonde eens een moeder met een klein kind. De vader was overleden toen het kind net geboren was. Op de één of andere manier wist de moeder haar kind groot te brengen met de geringe inkomsten die zij verdiende met een klusje hier en daar. In het huisje waar zij woonden was zelfs geen lamp voor de jongen om er 's avonds zijn huiswerk bij te maken en hij ging altijd onder straatlantaarns te zitten om daar te studeren. Zo maakte hij, ondanks grote moeilijkheden, zijn middelbare school af en behaalde het einddiploma. Die kleine jongen werd de legendarische Eswarachandra Vidyasagar.

Op een keer werd er in Kolkata een jaarmarkt gehouden. De moeder van Eswarachandra, in haar versleten sari, wilde er ook naar toe. Haar zoon wond het een beetje zielig, zoals ze er uitzag, want terwijl iedereen die naar de jaarmarkt ging, mooie kleren droeg, moest Vidyasagar aanzien hoe zijn moeder in een versleten sari liep. Hij vroeg haar: "Moeder, waarom gaat u in zo'n oude sari naar de jaarmarkt?" De moeder antwoordde: "Mijn lieve kind, ik ben gelukkig met wat ik heb. Zit er maar niet over in. Ga jij maar verder met studeren, dat is goed voor je toekomst."

Een paar jaar na dit voorval had Vidyasagar zijn hele studie achter de rug en kreeg een goede baan met een uitstekend salaris. Van zijn eerste geld kocht hij een paar mooie nieuwe sari's voor zijn moeder, waarop zijn moeder hem vertelde: "Ik ben niet werkelijk gelukkig met deze dure sari's. Als je deze arme mensen hier in ons dorp zou helpen en hun leven zou verlichten, al is het maar een beetje, dan zou dat voor mij genoeg zijn." Verder vertelde ze hem dat ze drie wensen had. Vidyasagar viel meteen aan haar voeten neer en vroeg: "Moeder, het is mijn plicht om uw wensen te vervullen. Het is de verantwoordelijkheid van een zoon om de wensen van zijn moeder te vervullen en haar gelukkig te maken. Zeg mij alstublieft wat uw wensen zijn." De moeder antwoordde: "Mijn lieve zoon, er zijn verscheidene arme, ongeletterde, zieke mensen in ons dorpje. En wie zal hun lijden verlichten? Ik zal pas echt gelukkig zijn als je hun moeilijkheden kunt oplossen. De kinderen in het dorp moeten lange afstanden afleggen om in naburige dorpen naar school te gaan en dat doet me echt pijn in het hart. Is het nu werkelijk nodig dat ze zo ontzettend veel moeite moeten doen om iets te leren? Ik zou willen dat je een schooltje hier in het dorp liet bouwen, zodat de kinderen fijn hier naar school kunnen gaan." Vidyasagar bouwde inderdaad een schooltje in zijn dorp, zoals zijn moeder wenste, en ze was er heel gelukkig mee.

Op een andere dag trof Vidyasagar zijn moeder in gepeins aan en vroeg wat er was. Ze vertelde hem: "De mensen in ons dorp hebben het erg moeilijk omdat er geen drinkwater is. Ze moeten het heel ver weg zelf gaan halen. De bron hier in het dorp is helemaal droog komen te staan. Hoe kunnen oude vrouwen zoals ik water gaan halen als het zo ver weg is? Als je ervoor zou kunnen zorgen dat er hier in het dorp een nieuwe put werd geslagen, dan zou dat fantastisch voor hen zijn. Dat is mijn tweede wens." Vidyasagar verzekerde haar: "Moeder, ik zal aan uw wens zeker voldoen. Ik zal trachten het drinkwaterprobleem in ons dorp op te lossen." Hij begon ermee, twee of drie putten in het dorp te laten slaan, maar dat had weinig nut. Alleen tijdens het regenseizoen kon men er water uit putten, maar 's zomers kwamen ze droog te staan en dan kwam er geen druppel uit. Daarom adviseerde de moeder hem, een blijvende oplossing voor het probleem te zoeken. Daarop organiseerde Vidyasagar het graven van een hele diepe put en loste daarmee het waterprobleem definitief op. Zijn moeder was er erg mee ingenomen.

Na enige tijd maakte Vidyasagar promotie en kreeg salarisverhoging. Toen vroeg hij zijn moeder wat haar derde wens was. Ze antwoordde: "Wat ben je toch een lieve zoon. Je hebt een schooltje laten bouwen en je hebt het dorp van drinkwater voorzien. Maar de moeders in ons dorp moet hun kinderen, als ze ziek worden, naar een ander dorp brengen om behandeld te worden. Ik kan het gewoon niet aanzien. Daarom zou het me heel erg gelukkig maken als je het voor elkaar zou kunnen krijgen om een klein ziekenhuisje in het dorp te laten bouwen." In overeenstemming met zijn moeders wens liet Vidyasagar een klein ziekenhuisje in het dorp bouwen. Op die manier werden al zijn moeders wensen een voor een vervuld.

Door zijn goede gedrag maakte hij steeds meer carrière en zijn salaris was in overeenstemming met zijn hoge positie. Niettemin bleef hij nederig en gehoorzaam en kreeg een goede naam. Op een dag sprak zijn moeder hem aan en adviseerde hem: "Je hebt nu een heel hoge positie in het leven bereikt en daar ben ik blij om, maar zorg dat je niet arrogant wordt."

Voor sommige mensen geldt dat

te grote rijkdom een opgeblazen ego geeft, dat op zijn beurt de weg plaveit voor heel wat kwalijke eigenschappen. Als je die rijkdom kwijtraakt, verdwijnt ook je ego, met als gevolg dat de kwalijke eigenschappen mee-verdwijnen.

Telugu gedicht

Dit gold echter niet voor Vidyasagar. Hij cultiveerde nederigheid tegelijk met zijn opleiding. Hij kreeg naam omdat hij zo'n geweldig spreker was. Intellectuelen kwamen in drommen op hem af om naar zijn toespraken te luisteren. Op een keer was er een bijeenkomst in een nabijgelegen stad en Vidyasagar zou de mensen daar toespreken. Hij ging er met de trein naar toe. Een hoge officier reisde in dezelfde coupé als hij en ging naar die dezelfde stad om Vidyasagar's toespraak te horen. Hij had echter alleen zijn naam gehoord, maar hem nooit gezien. Zodra de officier uit de trein stapte, begon hij te roepen: "Kruier, kruier!" (koelie, koelie). Vidyasagar, die dit zag, ging naar hem toe en informeerde wat voor bagage de officier bij zich had. Deze antwoordde dat het slechts een kleine koffer was. Daarop vroeg Vidyasagar hem: "Is het wel nodig om daarvoor de hulp van een koelie in te roepen? Als het maar zo'n klein koffertje is, dan wil ik hem wel voor u dragen. Waar gaat u eigenlijk naar toe?" De officier antwoordde: "Ik heb begrepen dat een groot geleerde, die ook een begenadigd spreker is, ene Eswarchandra Vidyasagar, een toespraak zal houden. Daar ga ik naar toe."

Vidyasagar nam daarop het koffertje in de hand en liep met de officier mee. Beiden bereikten de zaal waar Vidyasagar zijn voordracht zou houden. Daar overhandigde hij het koffertje aan de officier. Deze pakte zijn portemonnee en vroeg Vidyasagar hoeveel hij hem voor zijn diensten schuldig was. Deze wees zijn aanbod hoffelijk van de hand en zei: "Meneer, u hebt me een mogelijkheid geboden om u te dienen. Meer heb ik niet nodig" en liep kalmpjes weg. De officier, die dacht met een rare kwast te maken te hebben gehad, zocht zijn plaats op en ging zitten. De organisatoren van het evenement, in afwachting van de aankomst van Vidyasagar, stonden met een bloemenslinger klaar. Enkele minuten later arriveerde de eenvoudig geklede Vidyasagar. Hij werd warm welkom geheten en kreeg een uitbundig eerbetoon van de organisatoren. De officier, die naar deze welkomstceremonie zat te kijken, realiseerde zich tot zijn opperste verbazing dat de man die vanaf het station zijn koffer voor hem had gedragen niemand minder dan Eswarachandra Vidyasagar zelf was. O, wat schaamde hij zich. In de stilte van zijn hart bood hij nederig heilwensen aan deze grootse, maar toch zo nederige man aan. Toen begon Vidyasagar te spreken. Hij zette uiteen dat nederigheid het kenmerk van de ware intellectueel is. Trots en arrogantie, zo zei hij, zijn het gevolg van te grote rijkdom en het gevolg is dat zo iemand deze fundamentele eigenschap der menselijke natuur verliest.

Nadat het programma was afgelopen ontmoette de officier Vidyasagar en bood hem zijn oprechte excuses aan voor zijn vergissing. Hij zei tegen hem: "Meneer, uw toespraak was echt een eye-opener voor mij. Ik heb me arrogant opgesteld omdat ik er trots op was dat ik gestudeerd heb en een ontwikkeld mens ben. Vergeeft u mij alstublieft.

In de loop der tijd kreeg Vidyasagar steeds grotere bekendheid als geleerde en groot spreker. Hij bewees de mensen grote diensten en zorgde dat er veel onbemiddelde studenten konden studeren. Hij zorgde in verscheidene dorpen voor goed drinkwater. Het deed zijn moeder deugd dat haar zoon zoveel voor arme en behoeftige mensen betekende. Zij bad God dat elke moeder met zulke edelmoedige kinderen zou worden gezegend.

Sathya Sai Baba heeft ook vele welzijnsactiviteiten ontplooid ten behoeve van de behoeftigen, zoals huizenbouw, een schoolopleiding voor hun kinderen, het verschaffen van drinkwater aan de dorpsbewoners, enz. en ook zijn moeder wenste dat vurig. In die dagen waren de wensen van moeders kleinschalig. Maar in de loop der tijd zijn het werkelijk gigantische projecten geworden, waarmee geschiedenis is geschreven. Moeder Easwaramma was erg gelukkig met de grote diensten die Swami aan de dorpelingen bewees. En dat zei ze ook. "Mijn lieve zoon", zei ze, "je hebt huizen gebouwd voor de armen, je hebt het drinkwaterprobleem voor de dorpelingen opgelost, je hebt elektriciteit laten aanleggen in dorpen waar het voordien 's avonds aardedonker was. En niet alleen dat, je hebt ook een school en een ziekenhuis gebouwd. Je hebt al mijn wensen vervuld." Ze was er buitengewoon gelukkig mee dat haar zoon zulke grote taken op zich had genomen en tot een goed einde had gebracht. Ze vertelde de dames om haar heen vaak: "Ik heb Swami gevraagd om een klein schooltje in Puttaparthi te bouwen. Maar in plaats daarvan heeft hij een grandioos onderwijsinstituut laten verrijzen."

Zo zijn de bescheiden wensen van de moeder uiteindelijk tot grootse projecten getransformeerd en deze zijn van groot nut voor de hele mensheid. Wat het land nu nodig heeft, dat zijn kinderen die de wijze lessen van hun moeder opvolgen. Die mogen eenvoudig en onbeduidend lijken, maar in de loop der tijd zullen ze groot geluk met zich meebrengen. Easwaramma's wensen waren heel eenvoudig. Ze wilde graag dat er goed drinkwater in het kleine dorpje Puttaparthi zou komen, maar Swami verschafte drinkwater voor het hele district Ananthapur. Ze wilde graag dat ik een klein schooltje zou bouwen. Maar Sathya Sai bouwde enorme gebouwen en vestigde geweldige onderwijsinstellingen. In die tijd gingen dorpelingen gebukt onder het gebrek aan zelfs de meest basale medische voorzieningen. Daarom vroeg moeder Easwaramma mij om een klein ziekenhuisje te bouwen. Maar Swami bouwde ware tempels der geneeskunde, de Sathya Sai Supergespecialiseerde Ziekenhuizen: één in Puttaparthi en één in Bangalore. Zo resulteerden de kleine wensen van de moeder in de vestiging van grootse instellingen.

Belichamingen van Liefde,

Je hoeft niemand na te volgen. Het is voldoende als je je bezighoudt met activiteiten die je moeder tevreden zouden stemmen. Als je moeder gelukkig en tevreden is, zal dat zegen over je brengen. Wat je moeder ook zegt, gehoorzaam haar gewillig en oprecht. Dat is wat er vandaag de dag nodig is! Gehoorzaam je moeder en je zult haar liefde ontvangen. Dan zal de hele wereld er op vooruitgaan. Andere verdienstelijke daden zijn niet noodzakelijk. Stel je hele leven ertoe in dienst om je moeder gelukkig te maken. Alleen omdat Sathya Sai Baba de wensen van zijn moeder vervulde en haar voldoening schonk, is zijn glorie wijd en zijd bekend geraakt.

Sathya Sai heeft grote ziekenhuizen gebouwd en verschaft kostbare medische behandelingen geheel gratis aan iedereen, van de allerarmsten tot de rijksten. Op het gebied van medische dienstverlening zijn er op de hele wereld geen instellingen die ook maar vergeleken kunnen worden met het Sathya Sai Instituut voor Hogere Medische Wetenschappen. In dit ziekenhuis worden medicijnen, operaties en maaltijden allemaal gratis verstrekt. Niemand kan begrijpen hoe we in staat zijn al deze dingen kosteloos te verschaffen, en dat in een tijd van enorme kostenstijgingen. Helaas beseffen de mensen de waarde niet van de diensten die door onze ziekenhuizen worden verleend. Tegenwoordig maakt menig ziekenhuis reclame door middel van de elektronische media. Zij lokken de mensen en dienen dan hoge rekeningen in. Op die manier raken de mensen hun zuurverdiende geld kwijt. Soms is het zelfs zo erg dat patiënten door slordigheid en gebrek aan zorg overlijden. Aan de armen dient gratis voedsel, gratis onderwijs, gratis water en gratis medicijnen te worden verstrekt. Er bestaat geen groter dienst dan het verlenen van al deze diensten zonder er geld voor te vragen. Het is mijn wens dat alle voormalige en huidige studenten zulke diensten gaan verlenen. Wij vragen nooit een cent van onze studenten; wij heffen geen schoolgeld. Bij andere onderwijsinstellingen moeten mensen enorme bedragen betalen, maar onze studenten kost het niets. Ik zorg voor volledig kosteloze opleidingen vanaf het basisonderwijs tot en met de universiteit voor alle leerlingen die hier met liefde en grote verwachtingen komen. Al onze diensten worden met liefdevolle zorg en kosteloos gegeven.

Een van de eerdere sprekers van vandaag, de Sikh student, heeft langere tijd zijn beste gedaan om een hogere schoolopleiding te voltooien, maar hij moest er wegens gebrek aan financiële middelen mee ophouden. Toen is hij maar gaan werken, tegen een gering salaris. Later kwam hij hier en heeft zijn MBA gehaald. Op het ogenblik stelt hij zijn diensten ter beschikking van het hostel, uit dankbaarheid aan Swami. Er zijn verscheidene studenten zoals hij, die diensten verrichten in Swami's instellingen. De jongeman die na deze Sikh student heeft gesproken, komt uit Delhi. Hij had ook hoge verwachtingen van zijn hogere opleiding daar, maar hij had de financiën niet. Hij kwam toen hier studeren en verkreeg zijn MBA diploma met de vermelding "uitmuntend". En het kostte allemaal niets. Sindsdien is hij hier gebleven om Swami te dienen. Hij heeft besloten zijn verdere leven te wijden aan het instituut dat zulke jongens aan de samenleving aflevert. Alle studenten van de Sathya Sai instellingen hebben een ruime blik ontwikkeld en zij weten wat dienstbaarheid is. Al onze scholieren zijn ruimdenkend; oogkleppen tref je hier niet aan. Ze zijn van liefde vervuld en gedragen zich onderling als broers. Het is mijn streven om jongens en meisjes zo'n voorbeeldige opvoeding te geven en ik wens dat al onze leerlingen graag en van harte in een geest van liefde en opoffering meedoen aan dienstverleningsactiviteiten ten behoeve van de samenleving.

Veel van onze oud-studenten hebben goed betaalde banen in steden als New Delhi en Agra. Het is zelfs zo dat topbedrijven in India hun personeel bij voorkeur onder onze studenten werven en een zeer goed beloningspakket aanbieden. Onze oud-studenten die daar werken nemen ook aan dienstverleningsprojecten deel, zoals het bekostigen van de studie van arme studenten. Waar zij zich ook bevinden, onze oud-leerlingen nemen aan allerlei dienstverleningsactiviteiten deel, en zij doen dat in een geest van opofferingsgezindheid en ruimdenkendheid. Een opleiding is niet alleen maar het vergaren van louter boekenkennis. Het ontwikkelen van een ruime blik, opofferingsgezindheid, het graag willen delen van geld en goed met minder bedeelden leden van de gemeenschap en zodoende het verspreiden van geluk - dat zijn de ware kwaliteiten van een intellectueel. Er zijn veel studenten in Prasanthi Nilayam die er plezier in hebben om de samenleving te dienen en daarin ook voldoening vinden. Mijn belangrijkste taak is om zulke jongens en meisjes deze ontwikkeling te bieden. Ik zorg voor alles wat ze nodig hebben. Ik stuur hen indien nodig zelfs naar het buitenland om daar verder te studeren.

Dr. Padmanabhan, die hier zit, zult u allemaal waarschijnlijk wel kennen. Hij heeft zijn medische studie op jeugdige leeftijd al voltooid en wilde hier in Bangalore een kliniekje opzetten. Ik riep hem bij me en zei tegen hem: "Dokter, u moet u nog verder bekwamen in de geneeskunde. U moet nog niet ophouden met studeren. Uw familieomstandigheden zijn er niet gunstig voor, maar ik zal u helpen. Ik zal zorgen dat u verder kunt studeren." Op een dag nodigde ik hem te eten uit en enige tijd later stuurde ik hem naar Wenen om zich daar verder te specialiseren. Dat gebeurde en na zijn terugkomst maakt hij zich uitermate nuttig in Brindavan. Hij is niet op geld uit. De reputatie die hij zich in Swami's dienst heeft verworven is het enige wat er voor hem toe doet. bestaat er een grotere rijkdom dan een goede naam? Hij dient de armen. Zelfs nu hij zelf een hartoperatie heeft ondergaan, gaat hij door met het van dienst zijn van arme patiënten. Zo heeft Swami hem gevormd tot een liefdevol, zachtmoedig en onzelfzuchtig mens met een geheiligd hart, dat hem aanspoorde om talloze mensen van dienst te zijn.

Onze oud-leerlingen meten zich geen air aan en hebben geen ego, ondanks het feit dat zij een zeer goede opleiding hebben genoten. Menigeen van hen doceert vakken in een van onze instellingen. Het is mijn vaste voornemen om dergelijke edelmoedige zielen te koesteren.

Dit lichaam heeft af en toe wel kwaaltjes en aandoeningen, maar ik heb er geen last van. Het hoort bij een menselijk lichaam. Vorig jaar was er een jongen bezig om gekleurde vlaggen aan een deur te bevestigen en was daarvoor op een metalen krukje gaan staan. Op dat moment kwam ik uit mijn kamer en deed die deur open. Toen de jongen mij zag werd hij zenuwachtig en viel van het krukje af. De kruk viel om en hij viel tegen me aan. Dat was het moment waarop ik mijn heupfractuur opliep. Op die manier is het dus gebeurd en het heeft niets te maken met karma uit het verleden. Ik vond die aandoening niet erg. Toen ik gisteren mijn kamer binnenging, pakte ik in het voorbijgaan een steen vast die uit een muur naar voren stak. De steen kwam echter los en viel op de grond, met als gevolg dat ik ook viel, waarbij ik met mijn hele gewicht op mijn pols terecht kwam. Het was een ongelukje. Maar ik moet mijn plichten vervullen, wat er ook moge gebeuren. Natuurlijk gebeuren ongelukken als gevolg van oud karma, maar dat is bij deze gebeurtenis niet het geval. Het kwam door een vergissing van me, onoplettendheid. Zulke verstoringen komen nu en dan voor, maar een ziekte kan ooit vat op mij krijgen. Ik ga door met mijn werk zonder mij aan dergelijke incidenten te storen.

Er zijn hier 7 jongens die na hun universitaire studie allemaal zijn gepromoveerd. Zij willen voorgoed bij Swami blijven en hier hun diensten verlenen. Ik zorg voor hen en heb tegen hen gezegd: "Jullie zijn me heel dierbaar en jullie moeten verder studeren zonder dat het jullie ouders iets kost. Ik zal zorgdragen voor alles wat jullie nodig hebben. Jullie studeren heel goed en zullen ook een vervolgstudie met vlag en wimpel tot een goed einde brengen. Wees een voorbeeld voor anderen." Dus ik zal alles doen wat nodig is om hun verdere studie mogelijk te maken. Ik help altijd anderen en veroorzaak niemand last. Wat mijzelf betreft, ik zal nooit door welke ziekte dan ook worden getroffen. Er kunnen zich wel kleinigheden voordoen, maar ik laat me er niet door hinderen en zet mijn werk voort. Gisteren ben ik gevallen en dat maakte nogal lawaai. Mensen die er bij waren, waren bang dat er een groot ongeluk was gebeurd. Zij dachten: "Wat is er met Swami gebeurd? Tot voor kort kon hij vanwege zijn heupfractuur niet normaal lopen. Nu heeft hij een verwonding aan zijn hand opgelopen. Wat onfortuinlijk is dat toch allemaal!" Maar ik heb hen gerust gesteld door te zeggen dat er niets ernstigs was gebeurd en dat ze zich geen zorgen hoefden te maken. De devotees hebben vandaag hier een bijeenkomst gepland waaraan ik zou moeten deelnemen. Ik houd er niet van om mij te laten afhouden van het nakomen van mijn verplichtingen, wat er ook met dit lichaam gebeurt. Daarom heb ik erin toegestemd hier te komen. Ik heb mij aangekleed en studenten hebben voor een sjaal gezorgd opdat ik niet te zeer gehinderd zou worden door mijn arm, die in het verband zit. De artsen adviseerden mij echter, om mij niet te bewegen. Dat was advies was goed, ze hadden gelijk, maar op eigen initiatief ben ik tegen doktersadvies in, geholpen door twee jongens, toch gekomen. Ik houd heel veel van die jongens en zij van mij. Ze zijn steeds in mijn buurt en zorgen voor me.

(Op Swami's aanwijzingen stonden er een paar jongens op. Op hen wijzend zei Swami tegen de toehoorders:) Deze jongens zijn uit allerlei plaatsen gekomen, zoals New Delhi en andere steden en ze hebben in Brindavan en Prasanthi Nilayam gestudeerd. Ze blijven allemaal hier bij mij en bewijzen mij grote diensten. Dit medische probleem kan niet met medicijnen worden opgelost. Hun liefde werkt als een krachtig medicijn voor mij. Alleen hun liefde beschermt mij op diverse manieren.

Wederom naar een student wijzend vervolgt Swami:

Deze jongen is aan de universiteit afgestudeerd en heeft daarna zijn doctoraal gedaan. Al deze jongens zijn hoog opgeleid. Niettemin willen ze graag hier blijven en Swami dienen. Er zijn nog een paar jongens in Swami's woonverblijf. Sathyajit en enkele andere jongens volgen mij steeds als een schaduw en zorgen voor mij. Zulke jongens zijn mijn enige bezit. Verschillende mensen hebben mij gevraagd: "Swami, wat voor vermogen bezit u eigenlijk en waar is het?" Dan antwoord ik: "Mijn beste, ik kan niet zegen dat de waarde van mijn bezit zo-en-zoveel bedraagt. Mijn studenten zijn mijn bezit. Dat kun je niet in geldbedragen uitdrukken. Elke beschrijving van de liefde van mijn jongens gaat mank." Ik zou geen dag zonder dit bezit kunnen. En zij op hun beurt kunnen niet leven zonder de liefde van Swami. Door de diensten die zij verlenen zijn deze jongens een lichtend voorbeeld voor de wereld. Seva (belangeloze en liefdevolle dienstverlening) is van grote waarde voor intellectuelen. Het is niet te beschrijven wat zij allemaal doen aan dienstverlening, en zij doen dat vol liefde. Niemand kan ook maar een schatting maken en in woorden uitdrukken wat een liefdevolle aard onze studenten hebben. Niemand kan hun ruimdenkendheid ten volle begrijpen. Aan de buitenkant zien zij er hetzelfde uit als alle andere studenten, maar elk van hen heeft een universitaire opleiding plus twee doctoraalstudies achter de rug. Zulke jongens kunnen de wereld op een geweldige wijze van dienst zijn. Zij dienen mij op verschillende manieren.

Sravanam (luisteren), Kirtanam (zingen), Vishnusmaranam (het overpeinzen van Vishnu), Padasevanam (het dienen van zijn lotusvoeten), Vandaman (begroeting), Archanam (verering), Dasyam (dienstbaarheid), Sneham (vriendschap) en Atmanivedanem (overgave).

Op deze 9 paden van toewijding brengen zij hun volledige en onvoorwaardelijke liefde voor mij tot uitdrukking.

De artsen hebben mij bedrust geadviseerd, maar desondanks heb ik besloten mijn verplichtingen jegens mijn devotees na te komen.

Wetend dat mijn besluit vaststond, hebben de jongens vanwege mijn arm een sjaal aan mijn kleed vastgemaakt en me naar de benedenverdieping geholpen. Deze dienst lijkt klein en onbeduidend, maar als je dieper doordenkt zul je begrijpen dat het heel bijzonder is om de kans te krijgen Swami op deze manier te mogen dienen. Alleen door hun liefdevolle zorg kon ik zonder veel moeite naar beneden komen om jullie toe te spreken. Is dat in mijn huidige conditie werkelijk mogelijk? Feitelijk is het hun zuivere liefde die mij hier heeft gebracht. Deze jongens hebben een goed karakter en zij hebben een lange studie achter de rug. De diensten die de jongens hier op de lagere school of op de middelbare school of bij andere onderwijsinstellingen in Puttaparthi verlenen, zijn niet in woorden te vatten. Zelfs de jongste scholieren op onze scholen gedragen zich goed. Het is dat ik jullie vandaag over de goede eigenschappen van mijn studenten wil vertellen, anders had ik nu geen toespraak gehouden. De studenten verlenen de samenleving, overeenkomstig mijn advies, hele grote diensten. Ik spoor de nieuwelingen, die dit jaar voor het eerst ons onderwijs volgen, aan om edelmoedige kwaliteiten te ontwikkelen, om gezond en gelukkig te zijn en net zo nederig als deze jongens, en om de samenleving ook van dienst te zijn. Ik besluit mijn toespraak met zegeningen voor iedereen.